از پروین محمدی در مقابل هر گونه فشار پلیسی دفاع می کنیم

انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه معتقد است که احضار پروین محمدی کارگر کارخانه صنایع فلزی شماره 2 و از نمایندگان سابق کارگران این کارخانه و همچنین عضو اتحادیه آزاد کارگران ایران، ادامه سیاستهای ضد کارگری در جهت ایجاد رعب و وحشت در میان کارگران برای به عقب راندن آنها از میدان مبارزه برای رسیدن به خواسته هایشان است و این گونه اعمال را شدیدا محکوم می نماید.

 

انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه 27/1/1388

 

 

پروین محمدی کارگر کارخانه صنایع فلزی و از اعضا اتحادیه آزاد کارگران ایران به پلیس امنیت تهران احضار شد

امروز چهارشنبه شنبه 26 فروردین ماه 88 ، ساعت 8 صبح دو نفر از مامورین پایگاه پنجم پلیس امنیت تهران با حضور در کارخانه صنایع فلزی شماره دو  و طی ابلاغیه ای کتبی  پروین محمدی یکی از کارگران این کارخانه و عضو اتحادیه آزاد کارگران ایران را به دایره اطلاعات و اخبار کلانتری 153 شهرک ولی عصر احضار کردند. بر اساس این احضاریه پروین محمدی حداکثر تا  48 ساعت آینده باید خود را به این کلانتری معرفی کند.

پروین محمدی  بمدت ده سال نماینده کارگران کارخانه صنایع فلزی شماره دو بود و در شهریور ماه سال گذشته با کارشکنی های کارفرما در برگزاری انتخابات نمایندگی کارگران که به دلیل حضور پروین محمدی  در میان کاندیداهای نمایندگی بود، تحت فشار ناچار شد علیرغم میل خود و خواست کارگران، استعفایش را از کاندیداتوری نمایندگی اعلام کند تا این انتخابات برگزار گردد که به محض استعفای وی، کارفرما نیز دست از کارشکنی های خود برداشت و این انتخابات برگزار شد.

پروین محمدی در حالی از سوی پلیس امنیت تهران احضار میشود که کارگران صنایع فلزی شماره دو، در طول سال گذشته در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهای معوقه خود بارها دست به تجمع اعتراضی زدند و هم اکنون این کارگران با احتساب فروردین ماه امسال، 5 ماه است دستمزدی دریافت نکرده اند و از سوئی کارفرما فقط مبلغ یکصد هزارتومان از عیدی این کارگران را پرداخت کرده است. این در حالی است که هم اکنون کارخانه شماره یک صنایع فلزی نیز تا اطلاع ثانوی تعطیل اعلام شده و کارگران این کارخانه در بلاتکلیفی بسر می برند.

بازجوئی و احضار کارگرانی که 5 ماه است دستمزدی دریافت نکرده اند دفاعی عریان از سوی نهادهای امنیتی از کارفرمائی است که زندگی صدها خانواده کارگری را با عدم پرداخت دستمزدهایشان  به تباهی کشانده است.

اتحادیه آزاد کارگران ایران احضار پروین محمدی به پلیس امنیت تهران را در راستای ایجاد رعب و وحشت در میان کارگران کارخانه صنایع فلزی شماره دو و تحمیل شرایط هر چه برده وارتر بر کارگران این کارخانه ارزیابی میکند و آنرا قویا محکوم می نماید و بدینوسیله اعلام میدارد در مقابل هر گونه اعمال فشاری بر پروین محمدی قاطعانه ایستادگی خواهد کرد.

 

اتحادیه آزاد کارگران ایران - 26 فروردین ماه 88

www.ettehadeh.com

 

 

راهپیمایی کارگران لوله سازی اهواز و همبستگی و اقدام مشترک کارگران و دانشجویان در اهواز

امروز سه شنبه 25/1/88 کارگران لوله سازی اهواز به بهانه ی سفر انتخاباتی میر حسین موسوی به اهواز جلوی مسجد ارشاد اهواز تجمع کردند. در میان جمعیتی نزدیک به هزار نفر کارگران با حضور منظم خود توانستند شعارهای خود را به کل جمعیت تحمیل کنند و سفر انتخاباتی به صحنه ی چالش سیاست های ضد کارگری حاکم تبدیل شد.کارگران لوله سازی پلاکاردهایی به رنگ سفید و سرخ در دست داشتند و به طور منظم و پیگیر شعارهای خود را مطرح می کردند.دانشجویان هم که در تجمع شرکت داشتند با شعار "کارگر ،دانشجو،اتحاد اتحاد" کارگران لوله سازی را حمایت کردند.شعارهایی که کارگران لوله سازی سر دادند عبارت بودند از:

- کارگر بیدار است از استثمار بیزار است

- منادی عدالت،خجالت خجالت

- دستی که نان می دزدد،نمی تواند آزادی ببخشد

- کارگران جهان متحد شوید

- کار،مسکن،آزادی

- عدالت کارگری،اخراج کارگر نیست

کمیته ی همبستگی کارگران لوله سازی اهواز

25/1/88

 

 

 

صدور احکام زندان برای اعضاء هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه محکوم می کنیم  

پنج نفر از اعضاء هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه به جرم خواستار شدن پرداخت حقوق و رسیدگی به مطالبات دیگر خود توسط شعبه یک دادگاه انقلاب دزفول هر یک به یک سال زندان محکوم گردیده اند. صدور چنین احکامی برای کسانی که خواستار اعاده حقوق پایمال شده خود بوده اند بر کسی پوشیده نیست که مرجع صادر کننده حکم تا چه حد مدافع چپاول گرانی به نام کارفرماست، تا چه حد از کسانی دفاع می کند که حقوق هزاران کارگر را ماهها به جیب زده و تا چه حد ضد کارگر و طرفدار بی عدالتی است! و از نظر ما محکوم و فاقد اعتبار است.

ما صدور احکام زندان برای کارگران را ضدیت آشکار با منافع کل طبقه کارگر می دانیم و ضمن خواستار لغو فوری احکام صادره علیه همه کارگران مبارز اعلام می کنیم که در مقابل این ضدیت و اعمال سرکوبگرانه عیله خود عقب نخواهیم نشست.

 

انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه 26/1/

آزادی علی نجاتی از زندان را تبریک می گوئیم

خبر آزادی علی نجاتی رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه ما را شریک شادی خانواده و همکاران او ساخت، ما این را یک پیروزی می دانیم و آن را به همه کارگران مبارز ومعترض تبریک می گوئیم و عزم جزم خود را تا رسیدن به همه حقوق انسانی و از جمله برداشتن سایه رعب و وحشت، بازداشت و زندان بر فضای اعتراضات کارگری، به همراه همه کارگران مبارز اعلام می داریم.

 

انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه 25/1/1388  

صدور حکم زندان برای طیب ملائی را محکوم می کنیم طیب ملائی عضو هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران توسط شعبه یک دادگاه انقلاب اسلامی سندج به جرم فعالیتهای کارگری به یک سال زندان تعلیقی به مدت پنج سال محکوم گردیده است. صدور چنین احکامی برای رهبران و فعالان کارگری، زنان و دانشجویان با توسل به اتهام تراشیهای بی اساس امری شناخته شده و به کررات تکراری است که فقط به منظور مقابله با گسترش اعتراضات حول خواسته های انسانی صورت می گیرد، اما این تعرضات سرکوبگرانه هرگز نتوانسته بخشهای جامعه را از پیگیری مطالبات خود بازدارد و همواره قوی تر از گذشته به مبارزه ادامه داده اند. انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه ضمن محکوم نمودن صدور حکم زندان برای طیب ملائی خواهان لغو فوری این حکم و احکام صادره برای فعالان دیگر در عرصه های مختلف است. انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه 17/1/1388

200 نفر دیگر از کارگران کارخانه چینی کرد کرمانشاه اخراج شدند

در ادامه طرح اخراج همه کارگران کارخانه چینی کرد، روز 28 اسفند 200 نفر دیگر اخراج شدند. طرح اخراج کارگران این کارخانه از اوایل پائیز امسال به اجراء در آمده و تا یک ماه گذشته حدود 400 نفر اخراج شده بودند، کارفرما همانطور که قبلا تهدید کرده بود به روند اخراج سازی گسترده کارگران ادامه داد و در آخرین روز سال در حالیکه خانواده های کارگران کارخانه چینی کرد با امید ورود به سالی با تغییر به بهبودی در زندگیشان به استقبال سال نو می رفتند، یکباره با اعلام خبر اخراج نان آورانشان دچار شوکه و تمام امیدشان را به یأس بدل نمود. خبر اخراج 200 کارگر چینی کرد فقط خانواده های آنان را دچار نومیدی نساخته است، این خبر در آستانه سال نو اضطرابی عمیق جای شادی و خوشحالی در دل خانواده های بقیه کارگرانی که هنوز اخراج نشده اند و هر روز منتظر اعلام لیست اخراجیهای جدید می باشند را نیز گرفته است. 

 

دستمزد 274500 تومانی تحمیل گرسنگی مطلق بر میلیونها خانواده کارگری است

با پیوستن به صف مبارزه برای افزایش حداقل دستمزدها از حق حیات انسانی خود به دفاع بر خیزیم

بر اساس مصوبه شورایعالی کار حداقل دستمزد کارگران برای سال آینده 2745000 تعیین و اعلام شد. تصویب چنین دستمزدی تحمیل آشکار فقر و گرسنگی مطلق بر ما کارگران و خانواده هایمان است، این مبلغ حتی پایین تر از اجاره بهای یک منزل مسکونی در مراکز استانی کشور است و بی تردید تصویب کنندگان  چنین دستمزدی از این موضع آگاهی کامل دارند.

نمایندگان دولت  و کسانی که تحت نام نماینده های کارگران در شورایعالی عالی کار حضور دارند خود اقرار میکنند خط فقر 800 هزار تومان است و آنوقت حداقل دستمزد را 274500 تومان تعیین میکنند  و به این ترتییب بی آنکه ذره ای وجدان شان بدرد آید، چشم در چشم ما  اعلام میکنند فقر و فلاکت و مرگ تدریجی از گرسنگی تنها سهم کارگران و خانواده هایشان  از زندگی است.

نمایندگان سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه و اتحادیه آزاد کارگران ایران سه روز قبل از تصویب و اعلام حداقل دستمزدها، طوماری را حول خواست افزایش حداقل دستمزدها که به امضا حدود پانزده هزار کارگر رسیده بود تحویل دبیر شورایعالی کار، مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت دادند و همانجا اعلام کردند این امضاها با توجه به امکانات بسیار محدود سازماندهندگان خواست افزایش حداقل دستمزدها جمع آوری شده است و از آنجا که تمامی کارگران در شرایط معیشتی بسیار مصیبت باری قرار دارند، خواست افزایش حداقل دستمزدها، خواست تمامی کارگران و  عموم مزد بگیران است و حداقل دستمزد ماهانه با توجه به افت شدید قدرت خرید کارگران در طی سی سال گذشته، نباید کمتر از یک میلیون تومان در ماه باشد.

اما علیرغم انتقال این مسئله به شورایعالی کار، نماینده های مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت و همچنین اشراف کامل خود این نهادها بر اینکه در تمامی مراکز استانی کشور فقط اجاره بهای ماهیانه منازل مسکونی بالای 275 هزار تومان است با این حال چنین مبلغی را به عنوان حداقل دستمزد کارگران به تصویب رساندند و با این مصوبه نشان دادند فقر و فلاکت کارگران و مستولی شدن بیش از پیش گرسنگی مطلق بر زندگی میلیونها خانواده کارگری مسئله اینان به عنوان تصمیم گیرندگان و اداره کنندگان جامعه نیست.

 

کارگران، معلمان، پرستاران و عموم زحمتکشان

باید در مقابل تحمیل دستمزدهای زیر خط فقر آستین ها را بیش از پیش بالا زد، نباید به مرگ تدریجی از گرسنگی تن سپرد، نباید اجازه داد هر طوری که صاحبان سرمایه میخواهند نیروی کار ما به حراج گذاشته شود و سهم ما  از تولید کوهی از ثروت ونعمت در جامعه فقر روز افزون باشد. برخورداری از یک زندگی انسانی حق مسلم ماست و این چیزی است که هیچ کس آنرا به میل خود به ما هدیه نخواهد کرد.

افزایش حداقل دستمزدها تنها در گرو اراده و خواست ما کارگران در صفی متحد و یکپارچه است، باید تا روز اول ماه مه با امضای طومار خواست افزایش حداقل دستمزدها ، این روز را به روز اعتراض علیه دستمزدهای زیر خط فقر تبدیل کرد.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، اتحادیه آزاد کارگران ایران و انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه همدوش با کارگران امضا کننده طومار خواست افزایش حداقل دستمزدها اعلام میدارند دستمزد 274500 تومانی لگد مال کردن حرمت انسانی کارگران و محکوم کردن خانواده های آنان به مرگ تدریجی از گرسنگی است و بدینوسیله ضمن اعتراض شدید به تصویب چنین دستمزدی، اعتراض به آن و مبارزه برای تجدید نظر اساسی در میزان حداقل دستمزدها را حق مسلم کارگران میدانند و عموم کارگران، معلمان، پرستاران و سایرزحمتکشان را به امضای طومار خواست افزایش حداقل دستمزدها فرا میخوانند و از آنان میخواهند با ملحق شدن به صف مبارزه برای افزایش حداقل دستمزدها، این خواست را همدوش با کارگران امضا کننده طومار، به یک خواست اصلی و  قابل تحقق در روز اول ماه مه امسال تبدیل کنند.

 

25 اسفند ماه 1387

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه

اتحادیه آزاد کارگران ایران

انجمن صتفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه

 

 

---

افزایش حقوق سال 88 ، حذف یارانه واضطراب کارگران

نویسنده: جوانمیر مرادی

سبک، سنگین کردنها بر سر زمان اجرائی نمودن طرح به اصطلاح هدفمند سازی یارانه ها (واقعیت طرح حذف یارانه ها است) تقریبا به پایان رسیده است و دولت و مجلس توافق کردند که فعلا از به اجراء در آوردن آن منصرف شوند و تا زمانی دیگر، احتمالا یک سال منتظر سیر حوادث بمانند و بعد مجددا تصمیم بگیرند که اجراء شود یا باز هم به تأخیر افتد! دولت به خاطر جبران کسری 20 هزار میلیارد تومان بودجه سال 88 اصرار داشت که یارانه ها حذف شود و تلاش داشت مجلس را متقاعد به تصویب آن نماید. اما مخالفت مجلس نه با کلیت طرح بلکه بر سر زمان آن با توجه به بیکاری بالا، وجود ده ها میلیون نفر زیر خط فقر و اوضاع مرتبط دیگر جامعه که به نظر می رسد موانع جدی ای بر سر راه اجرائی کردن طرح هستند، ملاحظاتی دارد و زمان حال را مناسب تشخیص نمی دهد، چون کارشناسان اقتصادی در کمیسیون تلفیق معتقد هستند که با آزاد سازی قیمت حاملهای انرژی مانند آب، برق، بنزین، گازوئیل و غیره قیمت هر یک از آنها به میزان 200 تا 300 درصد افزایش خواهد یافت و باعث بروز مشکلات زیادی خواهد شد. در هر صورت زمان به اجراء در آوردن طرح فعلا از دستور خارج گشته ولی قطعا برای همیشه منتفی نشده و حتی بیم آن می رود همچنانکه آقای توکلی نماینده مجلس وعضو کمیسیون تلفیق پیشنهاد کرده اند در اوایل تابستان سال 88 یعنی 4 ماه دیگر اجرائی شود. بعلاوه رئیس مجلس نیز در تازه ترین اظهاراتش در ارتباط با طرح حذف یارانه ها گفته است: یکی از دلایل حذف هدفمند کردن یارانه های انرژی از بودجه 88 تأخیر در ارائه این طرح به مجلس بوده و طرح مسیر خود را در کمیسیون طی می کند و باید سر موقع به صحن مجلس بیاید و تصویب شود. بنابراین از ابتدای سال جدید هر زمان ممکن است این طرح به اجراء در آید و در نتیجه آن قیمتها همانطور که خود کارشناسان کمیسیون تلفیق پیش بینی کرده اند اگر بعد از 4،3 ماه از شروع سال جدید طرح اجراء شود قیمتها حداقل 4 برابر گرانتر می شوند. با اینحال شورای عالی کار مطابق سالهای گشته نرخ تورم اعلام شده اسفند توسط بانک مرکزی را مبنا قرار داده و حداقل حقوق کارگران را برای سال 88 مبلغ 274500 تومان تعیین نموده است. تجربه گرانی با شتاب رو به رشد بعد از نوروز هر سال ثابت کرده است حقوقی که بر مبنای آمارهای اعلام شده قبل از سال جدید تعیین می گردد، چقدر تا آخر سال نسبت به تورم عقب می افتد. به عنوان نمونه از ابتدای سال 86 تا حالا نرخ تورم طبق آمار رسمی بانک مرکزی بیش از دو برابر افزایش یافته است. و این روند برای سال 88 که مدام از بدتر شدن وضع اقتصادی، گرانی بیشتر، افزایش بیکاری و فقر بیشتر صحبت می شود ودر مجموع ناقوس سالی بسیار تیره و تارتر برای کارگران و همه انسانهای کم درآمد جامعه به صدا در آمده است، متفاوت خواهد بود، تازه همه اینها در شرایط وجود یارانه هاست و در صورت حذف یارانه ها که احتمال اجرای آن در اول تابستان 88 بسیار زیاد است اوضاع اقتصادی این میلیونها کارگر و افراد کم درآمد به طور غیر قابل تصوری هولناک  خواهد شد. شورای عالی کار با تعیین حقوق 274500 تومان عملا محکومیت میلیونها کارگر که خواهان زندگی مرفه هستند رابرای یک سال دیگر به فقر و تنگدستی و تحقیر شأن انسانیشان تمدید کرد و با اعلام خط فقر 800 هزار تومانی اعلام کرد همچنان در وضعیت 4،3 برابر زیر خط فقر بمانید تومانی.

 اما در مقابل نیز کارگران نسبت به این تحقیر از گذشته سازمان یافته و در حال تداوم ساکت ننشسته و به مبارزه خود برای اعاده حرمت انسانیشان که سرمایه داری آن را گرو گرفته و هر روزه به سود بتدیل کرده و به سرمایه های سرسام آورشان اضافه می کنند، ادامه می دهند و هر روز قدرتمندتر و متحدتر به میدان می آیند. امسال در حالی کارگران در تدارک اعتراض گسترده تری به حداقل دستمزدهای تاکنونی بودند که بند 13 طرح حذف یارانه ها تأکید بر حذف افزایش حقوق سالیانه کارگران داشت و با توجیه اینکه افزایش حقوق در دل پرداخت نقدی جا می گیرد و چون نرخ تورم همیشه رو به افزایش است و هر چه قیمتها گرانتر شوند   مابه تفاوتی که از طریق پرداخت نقدی یارانه به کارگر استرداد می گردد، بیشترخواهد بود به طور اتوماتیک افزایش حقوق صورت می گیرد در نتیجه افزایش حداقل حقوق به شیوه چند سال گذشته چیز اضافه ای است. با این توجیهات کارگران زیر بار آن نرفتند و مصمم تر از سالهای گذشته در سطحی وسیعتر اعتراض خود را براه انداختند و بر خواست افزایش دستمزد پافشاری نمود. همزمان با داغ شدن بحثها، اظهار نظرها و مصاحبات تلویزیونی با کارشناسان طرح به منظور توجیه طرح وقانع نمودن کارگران، از نیمه دوم سال چند تشکل کارگری؛ سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، اتحادیه آزاد کارگران ایران، انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه و کارگران کارخانه های متعددی از شهرهای مختلف دست به حرکتی متحدانه همزمان برای بیان نظر خود نسبت به آن تبلیغات و اعلام مبارزه برای تحقق خواست افزایش حقوق زدند و کمپین مبارزه برای افزایش حداقل دستمزد به میزان بیشتر از یک میلیون را به راه انداختند که خود این حرکت در حذف بند 13 طرح هدفمندسازی یارانه ها تأثیر فراوانی داشت. اگرچه این کمپین در صورت پیوستن بخشهای بیشتری به آن می توانست شورای عالی کار را تحت فشار بگذارد تا به درجه بالاتری به خواست افزایش دستمزد جواب مثبت دهد، ولی تا همین جا می تواند پیش زمینه اعتراضات      همه جانبه تری حول این مطالبه ابتدائی و سراسری باشد.

هیئت تعیین دستمزد در شورای عالی کار در برابر اعتراضات همیشه کارگران به پایین بودن حقوق خود هر سال با زدن رنگ و لعابی عدالت گرانه به این بی عدالتی آشکار ( افزایش چند درصدی حقوق) کوشیده تا کارگران را با آن توجیه کند. امسال هم همین کار را کرد، با قرار دادن 25 درصد تورم در برابر 25 درصد افزایش حقوق نشان دهند که عدالت در مورد کارگر اجراء شده و هر آنچه که به تورم افزوده شده  به حقوق او هم اضافه گشته و دیگر حقی از کارگر ضایع نگردیده است! اما برای میلیونها کارگر درجه نزدیکی این نوع عدالتگرائی به عدالت واقعی سالهاست که با تمام وجود درک کرده اند و می دانند کمترین نشانی از عدالت در آن نیست. طی سه دهه تلاش شده که جواب گرسنگی و نداری کارگر با ارائه آمارها و فرمولبندیهای اقتصادی داده شود و کارگر گرسنه هم طی این مدت طولانی نتوانسته است با این فرمولبندی ها شکم گرسنه خانواده اش را سیر نگه دارد. ارائه این نوع آمار و ارقام و رجوع به آنها برای قانع کردن طبقه کارگر تا در مقابل محکوم کردنش به زندگی 4 برابر زیر خط فقر گردن نهد تا حالا تأثیر نداشته و از این پس نیز مؤثر نخواهد بود. هر چند که به یک زندگی غیر انسانی مجبورش کرده اند ولی هرگز به آن رضایت نداده است. کارگر زندگی انسانی و در حد رفاه می خواهد و علاقه ای هم ندارد که وارد بحث آمار و فرمولهای کارشناسان اقتصادی ای شوند که همیشه در محاسباتشان سهمی جزء فقر برای او در نظر نگرفته اند. کارشناسان حتی می توانند نرخ تورم را صفر اعلام کنند ولی آنچه برای کارگر معیار است توانائی تهیه تمام مایحتاج و ضروریات زندگی از قبیل مسکن، بهداشت، تحصیل، تفریح، پوشاک و غیره می باشد حال با هر مبلغی و طبق هر محاسبه و کار کارشناسانه کارشناسان اقتصادی انجام گیرد و هر میزان نرخ تورمی که می خواهد اعلام گردد. کارگران تا زمانی که نمایندگان منتخبشان از طریق مجامع عمومی به پای میز مذاکره بر سر تعیین دستمزد راه ندهند اهمیتی به ارائه این گونه آمارها نمی دهند و بی چون و چرا حق برخورداری از یک زندگی انسانی را طلب می کنند. مگر زمانی که بتوانند با مبارزات وسیع حضور نمایندگان منتخب خود را در جلسات تعیین حقوق به شورای عالی کار تحمیل کنند و در آن صورت مطمئنا نمایندگان واقعی کارگران نیز آمار و فرمولبندیهای خود را ارائه خواهند و ثابت خواند نمود که کدام آمارها واقعی تر هستند. آنوقت قبل از هر بحثی نمایندگان کارگران، عقب افتادن هزاران درصدی ده سال اول بعد از سال 58 را طلب خواهند کرد و با بنا گذاشتن بر آن، جبران عقب افتادگیهای متعاقب حقوقها در سالهای بعد تا حالا را خواهند خواست.

 به گفته وطن پرور دبیر شورای هماهنگی کارفرمایان دستمزد کارگران از سال 58 تا حالا حدود 4 هزار درصد نسبت به نرخ تورم عقب مانده است و شورای عالی کار و هیئت تعیین دستمزد عدالت محوریشان را با نادیده گرفتن این اختلاف هزاران درصدی به طبقه کارگر ثابت نموده اند. چهار هزار درصد را به سود کارفرما کنار گذاشته اند و 25 با 25 را یر به یر حساب نموده اند.

امروزخواست فوری کارگران جبران آن هزاران درصد عقب افتادگی حداقل دستمزد نسبت به افزایش گرانی و تورم از سال 58 تاکنون است که باید ابتدا پرداخت شود و سپس متناسب با نرخ تورم واقعی هر ساله میزان حقوق نیز افزایش یابد. جبران این عقب افتادگی امروز با کمتر از 2 میلیون تومان ممکن نیست، بنابراین افزایش 25 درصدی حداقل حقوق هنوزکمتر از 1درصد تورم و عقب افتادگی دستمزد از سال 58 تا حالا نسبت به گرانی  است و از نظر کارگران ایران مورد پذیرش نیست و نمی تواند باعث کمترین رضایتی نسبت به این افزایش حقوق در خاطرشان شود. مسئولین تعیین حداقل دستمزد در شورای عالی کار در حالی به 25 درصد افزایش به حقوق 219600 تومانی رأی می دهند که آمارهای تکان دهنده ای ( هرچند با واقعیت تفاوتهای زیادی دارند) روی میزشان است و با خونسردی و در کمال آرامش به آنها می نگرند. آماری خبر از نرخ بیکاری 5/10 درصدی یعنی 7 میلیون 350 هزار نفر و 14 میلیون زیر خط فقر می دهد ، آمار دیگری می گوید 20 میلیون نفر زیر خط فقر هستند وجهرمی وزیر کار هم می گوید متوسط حقوق سال 88 در حدود 450 هزار تومان در ماه بوده است. اگر 7 میلیون 350 هزار نفر بیکار را هر نفر نان آور یک خانواده 4 نفره حساب کنیم تعداد افرادی که هیچ درآمدی ندارند و در فقر مطلق بسر می برند به 30 میلیون می رسد و با اضافه نمودن تعداد افراد  خانواده های کارگرانی که حقوقشان زیر خط فقر 800 هزار تومان اعلام شده بانک مرکزی به 30 میلیون نفر اعضای خانواده های بیکاران، به رقم 60،50 میلیون نفر می رسیم. ولی ما آمار افراد زیر خط فقر را همان 14 یا 20 میلیون نفر و خط فرق هم 800 هزار تومان فرض بگیریم. آیا باز هم هیئت تعیین حداقل دستمزد در شورای عالی کار می تواند مدعی باشد که افزایش حقوق متناسب با نرخ تورم تعیین کرده است؟

 

جوانمیر مرادی 23/12/1387

 

---

  ایام سال نو و سفره های خالی کارگران

نویسنده: شریف ساعد پناه

(نماینده کارگران پرریس و عضو هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران ایران) 

این روزها بسیاری از اقشار مردم سرگرم خریدهای نوروزی هستند و خود را برای سال نو آماده میکنند. ولی از آنجا که خوشبختانه نو شدن طبیعت طبقاتی نیست همه انسانها بطور طبیعی به استقبال سال نو میروند.

در این ارتباط تا  آنجا که به طبقه کارگر بر میگردد داشتن ایامی شاد و فرح بخش را نیز در سال نو که فقط چند روزی از 360 روز را شامل میشود از آنان سلب کرده اند.

پایان اسفند  ماه روزهای اوج استرس ونگرانی کارگران است چرا که  افزایش دستمزدها در جریان است. در این ماه در شورای عا لی کارنیروی کار ما به حراج گذاشته می شود. در این حراج بدون چانه زدن خریدار یعنی سرمایه دار معامله را تمام و بدون فروشنده و یا نماینده واقعی اوهمه چیز را به پایان میرسانند.

 علاوه بر مسئله افزایش دستمزدها  یکی دیگر از دغدغه های کارگران که تمام چشم امید کارگر در پایان هر سال به آن دوخته میشود عیدی آخر سال است که باعث نگرانی کارگر میشود و او را در دلهره فرو میبرد که نکند پرداخت عیدی به تعویق بیفتد. چرا که غالبا  هر ساله  به بهانه ها وعناوین مختلف از قبیل عدم نقدینگی و... پرداخت عیدی را به سه ماهه اول سال جدید موکول میکنند و همین امر باعث میشود با توجه به گرانی های بعد از عید، ارزش پول عیدی کارگران تا 50 درصد تنزل پیدا کند.

تازه با توجه به دستمزدهای زیر خط فقر و نداری همیشگی کارگران این عیدی اگر بموقع هم پرداخت شود آنوقت فشارهای روانی و چانه زدنها با خانواده شروع میشود. چون مبلغ عیدی چیزی بیش از 30 درصد نیازهای یک خانواده چهار نفره کارگری را در ایام پر خرج سال نو کفاف نمیدهد و کارگر ناچار است همسر و فرزندان خود را در خیابان از مسیرهایی عبور دهد که حتی الامکان چشم آنها به چیزی که نیاز دارند، نیافتد و یا طوری سر فرزند خردسال خود را گرم کند که حواسش در خیابان به اسباب بازی فروشی و...  جلب نشود.

اخراج کارگران در روزهای پایانی هر سال که امروزه به یک عرف جا افتاده در میان کارفرمایان تبدیل شده است آن هیولائی است که از اواخر بهمن ماه بر زندگی کارگر سایه میاندازد و اضطراب ناشی از حفظ یا عدم حفظ شغل تا زمانی که غول بیکاری زندگی را به یکباره به جهنمی بر کارگر تبدیل کند جز دائمی زندگی روزهای پایانی سال کارگران روز مزد و قرارداد موقت  است.

عدم دریافت دستمزدهای معوقه و استرس ناشی از برزخ دریافت یا عدم دریافت دستمزد، یکی دیگر از فشارهای شدید روحی و روانی بر کارگر است که در روزها و هفته های  پایانی سال به اوج خود میرسد چرا که در این ایام صاحبخانه ها و سایر طلبکاران از بقال سر کوچه تا  دوست و آشنایی که کارگر از وی قرضی گرفته است بدلیل پایان سال در پی وصول طلب خود هستند.

  اینها و دهها درد و رنج  دیگر علاوه بر فلاکتهای دائمی کارگران در تمامی ماههای سال، جزو تفکیک  ناپذیر زندگی هر کارگری در اسفند ماه و هفته ها و روزهای نزدیک به سال نو است.  

اما اسفند ماه  امسال به لحاظ بدبختی و فلاکت کارگران و رنج و آلامی که به گوشه هایی از آنها اشاره کردم واقعا سال متفاوتی است.

به عنوان مثال در شهری مانند سنندج که تعداد کارخانه های آن به اندازه انگشتان دست نیست و سال قبل کارگران نساجی کردستان، فرش غرب بافت، پرریس و فرش نفیس در چنین ایامی بر سر کارهای خود بودند و چشم امید به دریافت حداقلی برای گذران زندگی در روزهای آغازین سال داشتند امسال از این حداقل ها نیز به دلیل تعطیلی این کارخانه ها و اخراج و بلاتکلیفی محروم هستند و در شرایط بسیار مصیبت باری که از تصور انسان خارج است، بسر میبرند.

گذشته از سنندج در سایر نقاط کشور نیز اوضاع به همین شکل است. به عنوان مثال هم اکنون کارگران نساجی خامنه، کیان تایر، صنایع فلزی شماره 1 و 2، کارخانه نوشاب ، لوله سازی اهواز، آردل و صدها کارخانه دیگر در تهران و کرمانشاه و جنوب و شمال و شهرهای صنعتی قزوین و ساوه و... ماهها است دستمزدی دریافت نکرده اند و هیچ امیدی نیز برای پرداخت دستمزدهای این کارگران در پایان سال وجود ندارد.

به جرات میتوان گفت اغلب این کارخانه ها در سالهای گذشته در چنین ایامی روزگار امروز را نداشتند و یا حداقل وضعیت شان کمی بهتر از امسال بود و کارگران این مراکز  که در چنین روزهایی در سالهای گذشته چندر غازی را برای خرید سال نو بر کف دست هایشان می گذاشتند  امسال از آن چندر غاز نیز محرومند و هیچ مسئولی در این مملکت به فکر نیست.

گذشته از ابعاد غیر قابل تصور عدم پرداخت دستمزدها،  گرانی و تورم و افزایش لشکر بیکاران تیر دیگری است که امسال بمراتب بدتر از سالهای پیش بر قلب زندگی کارگران شلیک شده است و میلیونها خانواده کارگری در غم و اندوه گذران ایام سال نو فرو رفته اند. چرا که یک کارگر چه بسا که در سایر روزهای سال یک جوری همسر و فرزندش را برای نخریدن چیزی قانع کند، اما عید با توجه به سنت نو پوشیدن و پذیرائی گونه دیگری است و میلیونها کارگر در روزهای پایانی امسال بدتر و دردآورتر از هر سالی شرمنده همسر و فرزندان خود هستند و خانواده هایشان در آتش حرص و آز سرمایه که وضعیت حاضر را ببار آورده است در حال تباهی و نابودی می باشند.

میگویند بحران اقتصادی است، آیا ما کارگران مسبب این بحران هستیم. مگر نه این است که میلیاردها ثروت موجود در جامعه حاصل دسترنج ما کارگران است و این ثروتها بر سر جای خود هستند و ریالی نیز دود نشده و به هوا نرفته و یا زمین که آنها را نبلعیده است.

پس چرا ما کارگران و خانواده هایمان در سال نو و ایام آغازین آن، باید از حاصل دسترنج خود محروم باشیم و به بهانه بحران اقتصادی گرسنگی و نداری  یگانه سهم ما از سالها رنج و زحمت باشد.

حاصل دسترنج ما را میلیونها و میلیاردها تومان میخورند و ذخیره میکنند و آنوقت ما کارگران پس از یکسال کار و زحمت باید حتی از چند روز انگشت شمار در سال برای برخورداری از بر آورده کردن حداقل نیازهای خانواده هایمان و استراحت و تفریح محروم باشیم.

کارگران و هم زنجیران

این زندگی قابل تحمل نیست و باید به آن خاتمه داده شود. باید برای همیشه به مسئله عدم پرداخت دستمزدها و زیر خط فقر بودن این دستمزدها پایان دهیم. هیچکس اینکار را برای ما نمیکند، نباید چشم انتظار به جائی داشت.

باید متحد شد، باید متشکل شد،  باید خواست و برای تحقق اش دست به دست هم داد. ما میلیونها نفر هستیم و اگر اراده کنیم کسی را یارای مقاومت در برابر خواستهای ما نیست. داشتن یک زندگی انسانی و ایامی شاد و فرح بخش در کنار خانواده هایمان حق مسلم ماست و باید برای تحقق آنها آستین ها را بالا زد و متحد و یکپارچه شد.

زنده باد همبستگی کارگری

شریف ساعد پناه

15/12/87